Zolang Ixta Noa bestaat ben ik al bij de organisatie betrokken. Ik ben als een van de eerste deelnemers in de eerste nazorggroep in Doetinchem begonnen. Kort daarna ben ik deze groep gaan begeleiden en daarnaast ging ik voorlichtingen geven op scholen. In 1997 kreeg ik een betaalde baan bij Ixta Noa en heb ik 4 jaar als dusdanig alle voorkomende werkzaamheden gedaan, waarbij mijn zwaartepunt lag bij de voorlichtingen. Omdat in 2001 mijn functie inhoudelijk zou veranderen en ik daar niet zo gelukkig mee was, besloot ik mijn vak als groepsleidster weer op te pakken. Wel bleef ik zelfhulpgroepen begeleiden voor Ixta Noa. In het voorjaar van 2006 was ik op zoek naar ander werk en heb toen bij Ixta Noa een balletje opgegooid.

In 2010 ben ik als vrijwilliger begonnen om gastlessen te geven. Dit was op zowel middelbare scholen als basisscholen. Na een lange therapieperiode en diverse terugvallen was ik bezig om de eetstoornis zoveel mogelijk achter mij te laten en mijn leven weer opnieuw op te bouwen.

Tijdens mijn re-integratietraject kwam ik in 2011 een vacature tegen als preventie-medewerker bij een organisatie voor eetstoornissen. Op deze manier raakte ik al snel steeds meer betrokken bij de organisatie. Ik werd daarnaast o.a. groepsbegeleidster van een Zelfhulpgroep. Ik ontdekte dat ik een goed gevoel kreeg om mijn ervaringsdeskundigheid in te zetten. Ik vind het prettig om hier op een positieve manier mee bezig te zijn. Toen de vacature voor Praktijkhuismedewerker langs kwam, ben ik heel blij dat ik voor mezelf het besluit kon maken dat dit de baan is die ik wilde!

Vrije tijd is voor mij Quality-time! Ik ben sportief en hou van fietsen, lekker wandelen in het bos. Daarnaast ben ik lid van een hele gezellige volleybalvereniging. Dat is voor mij echt ontspanning. Verder vind ik het heerlijk om na een drukke dag ’s avonds lekker op de bank te ploffen met mijn huiskonijn ” Meneer Puk”. Met vriendinnen vind ik het fijn om te winkelen of gezellig een bioscoopje te pakken. Ook vind ik het leuk om te mozaïeken met keramiek. Als ik thuis ben of in de auto zit dan heb ik heerlijk de muziek aan en kan dan lekker vals meezingen. Daar word ik altijd zo lekker vrolijk van.

Mijn eerste bezoek aan Ixta Noa is ondertussen al heel wat jaartjes geleden. Op zoek naar hulp bij mijn eetstoornis vond ik de website van Ixta Noa en na een spannend telefoontje besloot ik langs te gaan. Het was een verademing om een prettige, warme huiskamer binnen te lopen in plaats van een kantoor, kliniek of iets anders engs. In het kennismakingsgesprek vond ik zoveel herkenning en daardoor durfde ik meer te vertellen over mezelf. Ik durfde vooral eerlijker te vertellen over mijn eetgestoordheid, een belangrijke eerste stap. 

Ik begon in de zelfhulpgroep, een leuke groep meiden met wie ik snel aansluiting vond gewoon omdat je je eetstoornis deelt. Naast de groep vond ik een fijne therapeute met wie ik ook aan de slag ging met mijn zelfbeeld. Na een jaar zelfhulp stroomde ik door de nazorggroep in, een steun in de rug nu ik mijn leven weer op ging pakken. Na ongeveer een half jaar nazorg merkte ik dat ik er weer klaar voor was om op eigen benen te staan, ik ging aan de slag als vrijwilliger voor Ixta Noa in de vorm van gastdocent. Dit vond ik ontzettend leuk om te doen, het hield me alert en hielp me niet terug te vallen. Sinds februari 2010 werk ik voor Ixta Noa in Enschede, iets wat ik ontzettend leuk vind!

Eind 2009 maakte ik kennis met Ixta Noa op een informatieavond over een nieuw te openen Praktijkhuis vestiging in Groningen. Deze ontmoeting voelde als thuiskomen. Letterlijk en figuurlijk. Ineens werd mijn doel duidelijk; voor deze bijzondere, warme en mooie organisatie wilde ik graag iets betekenen. Mijn eigen ervaringen mogen delen om daarmee anderen een stapje verder te kunnen helpen; een mooiere missie kon ik me niet bedenken.

De twee jaren daarvoor was ik hard bezig geweest om mijn leven opnieuw vorm en inhoud te geven na een intensieve behandeling voor mijn eetstoornis anorexia die ruim 13 jaren lang mijn leven heeft beïnvloed op allerlei aspecten. Het was niet leven maar overleven.  Na een aantal gebeurtenissen in mijn leven was er die bekende druppel; het lukte me ineens niet meer om “verstandelijk” maar door te gaan, iets wat me tot dan toe altijd was gelukt. Ik vond mijn houvast door me te focussen op het eten, het niet-eten, afvallen om vooral maar niet bezig te zijn met het mijn gevoel. Er volgden periodes waarin het bergop en bergafwaarts ging. 

Ik ontmoette mijn man, kregen kinderen, maar altijd bleef ik me gevangen voelen in mijn eetstoornis. Ik voelde me eenzaam, trok me steeds meer terug in mijn eigen “veilige”wereldje, voelde me ongelukkig. Tegelijkertijd was mijn eetstoornis mijn grootste vriendin, het was mijn houvast en het gaf me het gevoel dat alles onder controle was. Wat ik toen nog niet besefte was dat het een groot deel van mijn leven aan het verwoesten was. Zo  heb ik eigenlijk al die jaren die volgden eenzaam geworsteld met mijn grote geheim, leefde een dubbelleven; enerzijds de gelukkige Marije en mama spelen maar anderzijds was er die enorme eenzaamheid en het gevoel er niet te mogen zijn als mens.

Vijf jaar geleden was er de grote ommekeer waar ik  nog elke dag weer ontzettend dankbaar voor ben; ondanks de enorme angst om de strijd aan te gaan was vluchten naar mijn idee geen optie meer..Ik wilde weer gewoon leven, met mijn gezin mee kunnen doen. Ik ging in dagbehandeling bij GGZ Friesland  en dat was het begin van een  intensief en heftig jaar, maar meteen ook de allerbeste beslissing ooit! Eindelijk was daar de herkenning bij anderen en dat voelde als een ware bevrijding!

Na twee jaren vechten waarin ik weer letterlijk heb moeten leren eten, voelen en het leven opnieuw leren leven, want hoe doe je dat als je dat niet meer gewend bent… Ik leerde  mezelf eindelijk te accepteren, van mezelf te mogen houden en vooral weer te mogen genieten van al het moois om me heen. Nadat ik heel langzaam en voorzichtig mijn eetstoornis losser ging laten, kwamen er steeds meer bijzondere mensen, ontmoetingen en kansen op mijn pad, waaronder mijn ontmoeting en kennismaking met Ixta Noa!  Wanneer ik nu terugkijk, kan ik mijn geluk wel van de daken schreeuwen.

Ik heb mijn leven weer opnieuw mogen leren leven! Een cadeau van onschatbare waarde! Het leven brengt pieken en dalen, blijdschap en verdriet maar juist die pieken en het kunnen voelen en ervaren maakt dat je de moeilijke momenten kan doorstaan. Het leven is meer dan de moeite waard!

In februari 2009 ben ik bij Ixta Noa binnengekomen als stagiaire vanuit de hbo-opleiding communicatie. Deze stage was voor mij de eerste kennismaking met het werk van Ixta Noa. Ik had de organisatie daar overigens wel op uitgekozen. Na een tegenvallende stage in het derde jaar, koos ik in het vierde jaar bewust voor een organisatie waarvan het werkveld me aansprak. Net een half jaar klaar met mijn behandeling voor mijn eetstoornis boulimia besloot ik dat ik deze ervaring positief wilde inzetten bij Stichting Ixta Noa. Na drie maanden stage kon ik bij Ixta Noa ook mijn afstudeerproject doen. Daar was ik mee bezig tot eind oktober. En sindsdien werk ik in de vorm van een leerwerktraject bij Ixta Noa.

Hier combineer ik het inzetten van mijn ervaringsdeskundigheid met werkzaamheden op het gebied van communicatie en krijg ik tegelijkertijd de ruimte om me persoonlijk verder te ontwikkelen. Zo schrijf ik persberichten, maar begeleid ik ook een zelfhulpgroep in Zutphen. Al doende leer ik ontspannen te werken, zelfvertrouwen op te bouwen en mijn perfectionisme los te laten.

Ik vind het erg fijn dat ik bij Ixta Noa de ruimte krijg die ik nodig heb om mezelf te ontwikkelen tot iemand die tevreden is met wat ze doet en met wie ze is. Het is een unieke kans die ik met beide handen aangrijp! Een kans die me doet beseffen hoe bijzonder Ixta Noa is.

In 2005 ben ik als deelnemer begonnen in de zelfhulpgroep bij Ixta Noa. Ik had enkele jaren daarvoor de naam al eens horen vallen, maar had op dat moment geen verdere interesse in zelfhulp. Ik sloeg de naam op en heb het een tijd opzij gezet. Toch groeide de behoefte aan deze vorm van hulp en begeleiding, omdat ik het geleerde in therapieën niet vast kon houden. Wat mij aansprak was het aspect van jezelf helpen, dus ook op de manier en het moment dat jij er klaar voor bent. Niet omdat het de regel is. Ik rondde dit groepsjaar goed af, maar realiseerde me dat er nog meer resultaat te behalen viel.

Ik startte dus nog eens in de zelfhulpgroep, met het succes waar ik op hoopte en voor werkte. In deze twee jaar heb ik veel bereikt in mijn eigen proces. Naast deelname in deze groep heb ik de uitstap gemaakt naar het Praktijkhuis, waar ik kennis maakte met de verschillende vrijwilligers die werkzaam zijn voor Ixta Noa. Vanaf eind 2006 ben ik ook als vrijwilliger gaan werken in het Praktijkhuis. Ik volgde de training voor gastdocenten en heb met veel plezier gastlessen gegeven, naast verschillende andere werkzaamheden.

Mijn interesse voor deze organisatie bleef groeien en ik begon steeds meer los te komen uit mijn vaste stramien van werk en studie. Ik wilde iets anders, ik wilde meer uitdaging, ik wilde iets wat dicht bij mezelf lag, ik wilde werken bij Ixta Noa. September 2007 was een maand die daarvoor uitkomst bood, want vanaf dan is Ixta Noa uitgebreid met een Praktijkhuiskamer in Nijmegen. Ik ben voor deze locatie benaderd om als vaste medewerker aan de slag te gaan. Inmiddels ben ik volledig werkzaam in Zutphen, met veel plezier.

In 2004 begon ik als ervaringsdeskundige vrijwilliger bij HÉ Helpdesk Eetstoornissen, toen net opgericht in Utrecht voor en door mensen met een eetstoornis(verleden). Ik had zelf een jarenlange eetstoornis achter de rug, werkte inmiddels al enige tijd fulltime maar wilde daarnaast ook heel graag iets positiefs doen met deze moeilijke, maar leerzame periode uit mijn leven. In augustus 2010 kwam er een vacature vrij bij HÉ en werd ik aangenomen als beleidscoördinator. Begin 2011 besloten HÉ en Ixta Noa de krachten te bundelen en samen een Praktijkhuis te starten in Utrecht. Halverwege 2011 werd de samenwerking een samensmelting: HÉ ging samen met Ixta Noa en ik kreeg binnen die prachtige organisatie de kans om een doorstart te maken in de functie van Beleids- Stafmedewerker. Ik vind het echt ontzettend gaaf om, samen met mijn collega's bij Ixta Noa, vanuit mijn hart en met mijn ervaring iets te kunnen betekenen voor anderen!

 
Ik heb altijd te weinig vrije tijd! Spelen met zoontje Tigo, samen met Arjan steden ontdekken (binnen en buiten Nederland) en concertjes bezoeken, eindeloos koffiedrinken en kletsen met vriendinnen en de beste appeltaart van de stad zoeken, maar ook een dagje helemaal bijkomen in de sauna vind ik heerlijk! Of gewoon lekker vroeg met een boek in bed, of een tijdschrift en een glaasje wijn op de bank, vind ik ook een heerlijke tijdbesteding.

Een aantal jaren geleden heb ik in de zelfhulpgroep deelgenomen. Een heerlijke, fijne, warme plek en een geweldig eerste opstapje naar verdere hulp bij het overwinnen van mijn eetstoornis. En ook om de puntjes op de i zetten, in de nazorggroep. Toen ik twee jaar geleden werd benaderd door Ixta Noa of ik niet een groep wilde gaan begeleiden, hoefde ik ook niet heel lang na te denken. Het is zo bijzonder om met je eigen verhaal iets voor anderen te kunnen betekenen! Dus sinds die tijd heb ik groepen en thema-avonden begeleid.

Het is prachtig om te zien dat Ixta Noa het zo goed doet, dat er een nieuwe vestiging geopend wordt. Maar ook wel heel spannend! Het was mijn taak om Ixta Noa Nijmegen op de kaart te krijgen, een stukje P.R. dus. Zodat ook in Nijmegen en omgeving mensen hun weg naar Ixta Noa weten te vinden. Momenteel ben ik op de locaties Zutphen en Utrecht werkzaam. Daarnaast blijf ik de zelfhulpgroep begeleiden en neem ik de voorlichting en gastlessen voor mijn rekening.

Ik ben Petra Steenbergen en per september 2008 ben ik in dienst gekomen van Ixta Noa. Ik coördineer de Praktijkhuiskamer in Nijmegen. In 2006 ben ik in contact gekomen met Ixta Noa, ik ging mijn hartje even luchten na een gesprek bij Amarum. De medewerker bij Ixta Noa vond ik zo geweldig, ze vertelde zo makkelijk over haar ervaringen en verleden met haar eetstoornis, ik dacht: “Dat wil ik ook”! De herkenning voelde aan als thuiskomen. Ik ging thema avonden bezoeken, liep eens binnen bij Ixta Noa en na mijn therapie bij Amarum ben ik met de nazorgroep begonnen. 

Per 1 september 2007 ben ik vrijwilliger bij Ixta Noa in Nijmegen geworden, omdat Ixta Noa ook in Nijmegen haar deuren opende. Ik ben als gastdocente aan de slag gegaan en met veel plezier ging ik iets goeds doen met mijn eetstoornis. Per december van dat jaar ben ik zelf de nazorggroep gaan begeleiden in Nijmegen wat ik erg leuk vond om te doen. Daarbij leerde ik zelf ook weer nieuwe dingen. Dit heeft mij doen inzien dat ik graag bij Ixta Noa wilde werken. En dat is nu een feit want per 8 september 2008 ben ik medewerker bij Ixta Noa geworden. Ik ben hier heel warm onthaalt, het voelde echt heel goed en ik kan iets positiefs gaan doen met een negatieve periode uit mijn leven. Een periode waar ik geen spijt van heb, een periode waarin ik veel heb geleerd. Het heeft me gebracht waar ik nu sta, daar ben ik trots op!

Mijn eerste contact met Ixta Noa was in 2005 toen ik als deelnemer begon in de nazorggroep. In deze groep kon ik veel herkenning en steun vinden. In 2006 had ik een terugval in mijn eetstoornis. De nazorggroep was niet voldoende en ben ik naar Amarum gegaan. Vanaf 2006 ben ik als vrijwilliger begonnen bij Ixta Noa. Ik ben de training gaan volgen en gastdocent geworden. Dit heb ik altijd erg leuk gevonden. Het was goed om te leren om mijn eigen verhaal te vertellen en leerlingen voor te lichten over eetstoornissen. Het contact met andere vrijwilligers vond ik altijd erg prettig en gezellig.

Naast de gastlessen ben ik ook voorlichtingen gaan geven aan omgeving. In april 2008 mocht ik mee op training in Spanje, een zeer bijzondere en leerzame ervaring.  Ixta Noa is voor mij een tweede thuis, een plek waar ik mezelf kan zijn met of zonder mijn eetstoornis! Ik vind het dan ook heel bijzonder dat ik nu medewerker van ZieZo mag zijn en iets positief ga doen met mijn eetstoornis verleden.

Ik kan me thuis altijd goed vermaken. Lekker een avondje bankhangen, tv of film kijken, boek lezen. Ook ga ik graag met vrienden naar festivals, concerten, theater, café. Een bezoek aan het Oerol festival op Terschelling hoort hier bij, afgelopen jaar heb ik hier met veel plezier als vrijwilliger gewerkt.