Ervaringsverhaal – Wat ik ook deed, ik deed het nooit goed….

Ik heb een zeer traumatische jeugd gehad met geen liefde, amper eten, geen verzorging en geen erkenning. Wat als kind normaal moet zijn, heb ik niet gekend. In de ogen van mijn vader was ik ongewenst en had ik nooit geboren mogen worden. Dat heeft hij laten merken door me te treiteren, te slaan, door nare opmerkingen tegen me maken en me te negeren. Wat ik ook deed, ik deed het nooit goed…. Uiteindelijk was ik bang en onzeker en durfde ik niets meer.

Mijn ouders lagen in een (v)echtscheiding toen ik zes jaar was. Door de scheiding is mijn moeder verslaafd geraakt aan alcohol en was ze niet meer in staat om voor mij en mijn zusje te zorgen. Ik nam de rol van moeder en verzorger op mij en deed de huishouding en kookte en verzorgde mijn jongere zusje.

Mijn vader is ongeveer 2 jaar na de scheiding opnieuw hertrouwd en ik kreeg dus een stiefmoeder. Zij accepteerde mij niet. Ook mijn vader kon mij ook nog niet accepteren en het geweld ging gewoon door, maar toen kwam er ook seksueel misbruik bij kijken.  Mijn moeder kreeg een nieuwe vriend en helaas kon ook hij kon zijn handen ook niet thuis houden. Hij heeft me ook seksueel misbruikt. Ik merkte dat ik in de overlevingsstand kwam te staan, zodat ik niets meer voelde en daarna gewoon weer verder ging met mijn leven. Niemand kon wat aan me zien of merken. Alleen dat ik erg stil, onzeker en introvert was, maar dat was ik al en een ander viel dat ook niet op. Ik werd wel veel gepest op school, maar steun van leraren en mijn moeder hoefde ik niet te verwachten, dus school werd voor mij ook heel onveilig. De overlevingsstand ging weer aan en deed net of er niets aan de hand was.

Het begon echt mis te gaan in 1996. Het werken lukte niet meer, ik was panisch, sliep slecht, had herbelevingen en ik durfde niets meer en de spanning liep steeds meer op. Ik kwam bij de hulpverlening terecht. Ik kreeg steeds meer symptomen, zoals extreme spanning, zelfbeschadiging, wisselende stemmingen, depressies, overmatig geld uitgeven en impulsief gedrag. Bij het RIAGG waar ik in behandeling was, zagen ze dat ik meer hulp nodig had en ik werd opgenomen in Lunteren. In Lunteren werd ik goed opgevangen en ik kreeg fijne hulp. Na een aantal testen kreeg ik de diagnose borderline. Dankzij mijn doorzettingsvermogen, mijn kracht om te vechten en de vele therapieën die ik gevolgd heb, heb ik mijn borderline inmiddels aardig onder controle. Van de extreme symptomen heb ik weinig tot geen last meer. Van de andere symptomen nog wel, maar daarvoor ben ik ook nog in behandeling en ik kan er zelf ook goed mee omgaan, want daar heb ik handvatten voor ontwikkeld. Verder probeer ik zoveel mogelijk, als ik mij rot en verdrietig voel, afleiding te zoeken en positief te blijven. Negatieve gedachten niet te forceren, maar gewoon laten komen en laten wegglijden.

Ik heb een hele lange weg moeten bewandelen, om te komen waar ik nu ben. Regelmatig stond ik voor mijn gevoel op een T-splitsing. Welke kant ga ik nu op? Welke beslissing moet ik nu nemen? Welke keus maak ik? Ik koos dan een richting, soms was het de juiste, maar soms ook niet. Ik probeerde ervan te leren en weer verder te gaan. Mijn leven ging gepaard met vallen en weer opstaan. De moed niet opgeven. Ik moest vertrouwen op mezelf, ik moest zelf de sporen van mijn jeugd overleven en ik moest zelf de ontberingen ondergaan. Ik moest zelf weer de regie van mijn leven in handen krijgen. Ik moest zelf de vele behandelingen, gesprekken en therapieën ondergaan. Ik moest zelf het herstelproces ondergaan. Ik ben heel trots op mezelf dat ik er nog ben en dat ik zover gekomen ben!