Ervaringsverhaal – Rust krijgen in het chaoshoofd

31-12-2013. Ontslag vanwege de bezuinigingen (ik had er 33 jaar opbouwwerk opzitten). “Och, geen probleem, ik heb zo weer wat anders”. Ik was ook een publiek figuur en er verschenen de eerste scheuren door een grote stomme fout van mij. Het ging snel slechter en slechter. Ik was geen schim meer van de zelfverzekerde ik. De enige plek waar ik mij nog mijzelf voelde was de slaapkamer (in mijn eigen filmwereldje). Mijn vrouw kon het niet meer aanzien en sleurde mij naar de huisarts die mij door verwees naar de GGZ.

Mei 2014. Het eind van de depressietunnel was nog lang niet in zicht.. Zwart, galkwart was mijn ‘leven’. Tijdens de behandeling werden er ook nog eens kenmerken van ASS gediagnosticeerd. Dat kon er echt niet meer bij. Zwarter dan galkwart. Doodsverlangen. Het ging maar door die depressie.

Herfst 2015. Suïcidepoging op weg naar de GGZ afspraak. Die auto was wel heel dichtbij….Diezelfde middag “vrijwillig” opgenomen voor een periode van ongeveer 2 maanden. Rust krijgen in het chaoshoofd. Ik zag weer wat licht. Ik heb erg hard gewerkt aan mijzelf en de relatie met mijn (naaste) omgeving. Bij de GGZ, het volgen van cursussen (zoals de WRAP, Verbondenheid).

Wat ik ook doe, de chaos in mijn hersencellen blijft een rol spelen. Veel boos, geen acceptatie. Het is voor mijzelf wel allemaal te snappen, rationeeltje die ik ben, maar niet te begrijpen wat er in mijn hoofd gebeurt. En ik wil zo graag.

In mei 2016. Tijdens mijn eerste halve marathon kreeg ik ook nog eens een hartattack. Nog een klap erbij. Nog meer medicatie. Fuck….
En nu? Stap voor stapje blijf ik vechten en probeer te accepteren dat ik met mijn kwetsbare kant uniek ben. En dat ik er (soms) best mag zijn. Maar oh, wat is dat moeilijk, ik moet het tenslotte wel zelf doen.

Gelukkig ben ik soms blij en stabiel. Bij mijn sket en mijn 4 meiden, en soms zelfs daarbuiten. Met het vrijwilligerswerk bij Ixta Noa, dat mij zoveel voldoening geeft. Net als hardlopen en moestuinieren. Maar ik wil nog zo veel meer. Nog 1 keer een baan als ervaringsdeskundige (maar ik ben bij het UWV in de la van hopeloze gevallen gestopt…)

De momenten van blij geluk, ik geloof dat ze vaker te zien zijn. Ik verover vast nog wel echt langdurig geluk. Want dat is het doel voor ons allemaal toch?