Corona tijd | Hoe gaat het met je?

Hmmm….das een lastige vraag. Met veel bewondering lees en hoor ik de verhalen van mensen om mij heen die, bijvoorbeeld op social media, heel open hun gevoel en ervaringen delen tijdens deze bizarre tijden. In elk verhaal proef je de kracht om verder te gaan, om vooral samen verder te gaan met de volle overtuiging dat we dit samen aankunnen want samen staan we sterk. Overal zie je acties ontstaan om mensen kaartjes te sturen, zingen op straat, mondkapjes inzamelen, klappen voor alle mensen die nu zo hard aan het werk zijn, beren staan in de ramen voor de kids…..geweldig toch dat je juist door dit alles toch zo de verbinding kunt vinden met elkaar.

Ik vind het hartverwarmend al die acties en doe ook overal met volle overtuiging aan mee, heb een hartje voor mijn raam hangen, doneer waar en wat ik kan en heb ook zeker staan klappen. Zo voel ik het allemaal ook, ik voel me sterk, positief, vertrouw op alles wat ik heb geleerd en we komen hier samen door, het komt goed!!! Echt!!!

Maar dit is de ene kant, er is ook een andere kant. Ik vind het altijd erg fijn om even naar buiten te gaan maar jeetje wat vind ik dat ineens intens. Ik loop door de stad en wil eigenlijk alleen maar huilen. Ik kijk naar waar mensen lopen en probeer ze zonder ze te beledigen te ontwijken en dan het liefst met een veilige 3 meter, better safe than sorry, afstand. Wanneer ik wat tv kijk of radio luister komen er allerlei aangepaste reclames voorbij met lieve boodschappen voor opa’s en oma’s, juffen, vrienden…..ik zapp gauw verder of zet het geluid op mute.

Ik word er verdrietig van om te zien dat er nu zoveel mensen alleen zitten, mooi hoor dat we met een hoogwerker een bloemetje kunnen brengen maar ik zou zelf zo graag heel even mijn zieke schoonvader vasthouden. Mijn schoonzus even aanraken die op bezoek is in Nederland en voorlopig geen kant meer op kan. Wil zo graag mijn zus even knuffelen, die haar bruiloft een jaar moeten uitstellen, vrienden en familie die jarig zijn, we zingen van een afstandje en dat kan en is heel leuk maar even lekker tegen elkaar aanleunen zit er voorlopig niet in.

Zou graag tegen mijn dochter zeggen, ga toch lekker op pad, lekker naar buiten, kan wel voor een keertje…..helaas. Dit kan allemaal niet. Geloof me ik zie heus wat allemaal wel kan hoor….maar ik zie, voel en mis ook heel erg wat allemaal niet meer kan en dat maakt me soms best bang en verdrietig.

Dus wanneer de vraag komt, ‘Hoe gaat het met je?’ kan ik enkel mijn schouders ophalen. Ik weet het niet, ja het gaat goed maar soms ook echt even niet.

Ellen

 

 

Reacties