Corona tijd | wat doet dat eigenlijk allemaal met me?

Het doet erg veel met me. Ik haat het thuiszitten, niet kunnen werken, eropuit kunnen of op bezoek gaan. Het geeft me een onrustig gevoel. Het geeft me een onrustig gevoel. De angst voor dat wat buiten is, zo ongrijpbaar is, en wat op dit moment nogal uitzichtloos lijkt.

Het sluit me op en geeft me tijd. Tijd om af te sluiten, los te laten. Tijd die ik mijzelf nog niet gegund heb. Tijd voor mijn ouders, die kort na elkaar zijn overleden. Tijd om na te denken en tijd om te missen. Tijd om te lachen, en tijd om heel hard te huilen. Tijd…

Het is een confrontatie met mijn emoties, maar vooral met mijzelf. Ik, die altijd doorgaat en doorrent. Het hoeft even niet. Het kán zelfs niet. En dat verwart me en maakt me bang voor mijn gevoel. Het is zoveel, zo alles overspoelend. Ik merk dat ik neig terug te vallen in oud gedrag. Dat wat ik niet wil. En het niet willen maakt me gelukkig weer alert.

Er zijn gedachten, nare gedachten. Ze bevliegen me wanneer ik dat niet wil. Trauma’s uit het verleden, ze zitten er nog steeds. Niet meer aan de oppervlakte, maar door het te veel tijd hebben schieten ze wel aan mij voorbij. Ik twijfel aan mezelf: doe ik het wel goed, of hoe kan ik het beter? Doe ik wat er van mij wordt verwacht? En wat verwacht men dan van mij?

Het is een rare tijd. Maar ook hier sla ik mij doorheen. Ik laat mijn gedachten en gevoelens er maar zijn. Geef mijn emoties de vrije loop. En misschien is het juist wel goed zo, en moet ik dit zien als een bezinningsperiode. Het vinden van de rust in mijzelf. De rust om af te sluiten, en een plekje geven aan gemis.

Ik zal hier beter uit komen. Met meer kennis over mijzelf en mijn gevoelens, gedachten en emoties. Dat is positief. Ik leer in deze periode. Ik leer heel veel. En dat is goed. En fijn.

 

Reacties