De schim van verslaving 1 | Raymond

Op een dag was ik dankzij mijn verslaving nog maar een schim van de schim van mijzelf. En dan ben je behoorlijk schimmig.

Zijn er dan 2 soorten schimmen hoor ik je nu denken? En wat is dan het verschil tussen een schim en een schim van de schim? Ik neem jullie eerst mee naar het keerpunt in mijn voormalige schimmenrijk en zal het verschil in deel 2 doen verstaan raken oftewel uitleggen.

Amsterdamned!

Ik verloor mijn schim aan het begin van een zaterdagavond in het uitgaansleven van Amsterdam. In die tijd stond ik met 1 been in het gewone leven en met het andere been in het uitgaansleven. Het gewone leven vond ik moeilijk. Je kon geen kant op en zat vast aan verplichtingen en dagelijkse sleur. Het gewone leven werd bijzaak en was alleen nodig om het uitgaansleven te bekostigen. Vooral het jezelf zijn vond ik in het gewone leven helemaal niets. Angst, verdriet, boosheid en de drang naar ontsnapping wisselden in rap tempo van gevoel.

Als schim zat ik dankzij de fles plus prive apotheekje (speed, wiet en pillen) vol zelfvertrouwen en mijn spraakvermogen was eindeloos. Ik voelde mij goed en het leven was een film die van mij voor altijd mocht blijven draaien. Ik kon praten als Brugman ook al was die al meer dan 500 jaar dood. Alles wat krom was praatte ik recht en andersom was ook geen probleem. Legde makkelijk contacten, had een paar relaties en was ervan overtuigd dat je je als mens zo moest voelen … dit was gelukkig zijn. Als schim was ik toen een meester in het doseren, bodem leggen en die al naar gelang de situatie of omgeving uit te bouwen. Dagen onderweg in mijn eigen Amsterdamse sprookje.

Tot op die bewuste zaterdagavond Brugman definitief het loodje legde. Ik kwam alleen van de Canal Parade en liep richting Regulier Dwars Straat. En opeens knakte mijn schim. Hij gaf er de brui aan. Hij was op. Mijn zelfvertrouwen vloeide vanuit mijn tenen zo de grachten in en mijn spraakvermogen fladderde richting het Ei om daar in een nietszeggende schil te verdwijnen.

Als versteend bleef ik staan en werd overvallen door een allesomvattend gevoel van alleen zijn. Hoe kon dit nou? Hoe kon ik na een toch degelijke bodem uitgerekend in het uitgaansleven ineens mijzelf zijn? Als schim deed ik toch altijd alles alleen? Hoe kon ik nu in Godsnaam eenzaam zijn?

Help ik ben mijzelf! Help waar is alles! Help waar is niets! Schim help! Help schim! Schim waar ben je! De paniek nam met de minuut toe en mijn verslaving bladerde trillend door mijn hoofd op zoek naar oplossingen. Meer drank? Meer speed? Pilletje? Hotelletje? En net voordat ik definitief in een complete stoornis dacht te veranderen was hij daar opeens …

De schim van mijn schim. Taxi Trein Thuis.

Eenmaal thuisgekomen nam de schim van mijn schim direct drastische maatregelen. Hij vond het gewone leven en het uitgaansleven gezien mijn verslaving 2 levens teveel. Dat was te moeilijk en bovendien niet vol te houden. Ook de toename van mijn gebruik om nog tot een acceptabel gevoel te komen baarde hem zorgen. Daar kon je je eigenlijk niet meer in vertonen mits je graag als zombie door het gewone en het uitgaansleven wilde gaan. Kappen met die levens om je volledig op je verslaving te kunnen richten leek hem de beste oplossing.

De schim van mijn schim gaf mij een nieuw leven namelijk een kluizenaars bestaan. Dat was immers lekker overzichtelijk. In mijn kluizenaarsleven waren slechts 3 contacten van belang. De slijterij, de dealer en de chinees (die bezorgde aan huis). Alle overige contacten waren overbodig en bovendien irritant. Relaties onmogelijk en praten kon prima in mijn hoofd. Muziek luisteren werd een dag en nacht taak waardoor ik in mijn hoofd al naar gelang de soort muziek overal heen kon reizen. Het liep als een rode draad door de dag en nacht, reguleerde mijn emoties waardoor ik vaak dacht ‘je zal iets toch niet gehoord hebben … wat een gemis’.

Heb als schim van mijn schim zoveel muziek gehoord dat ik rustig durf te zeggen: Who the fuck is Leo Blokhuis?

Wat vond ik zelf eigenlijk van de schim van de schim van mijzelf? Niks. Ik was mijzelf kwijt. Ik leefde alleen nog in mijn hoofd en werd een schim in het schimmenrijk met als grens de 4 muren van mijn woning.

Aan die Amsterdamse grachten … had ik mijn schim verpand
Aan die Amsterdamse grachten … liep mijn schim uit de hand
Aan die Amsterdamse grachten … is mijn schim totaal verbrand
Ja ja ja … Amsterdamned!

(Ze zijn ongezouten grappig … dus lekker flauw)

De twee chromosomen:

X: Die Hennie Huisman is een schim van zichzelf.
Y: Hoezo? Hij gaat zijn eigen biografie schrijven.
X: Heb ik al gelezen.
Y: Dat kan niet. Wat staat erin dan?
X: Vroeger kijkcijferkanon en nu het malle pietje van Hilversum.

 

 

Reacties