De schim van verslaving 2 | Raymond

Na de schepen in Amsterdamned achter mij verbrand te hebben kom ik nu graag als een gorilla uit de mist. In hoeverre hebben we bij Ixta Noa met schimmen te maken wanneer je niet onder invloed in het Praktijkhuis mag komen? Ik zal het vanuit mijn ervaringsdeskundigheid proberen uit te leggen.

Over de schim van de schim van jezelf kan ik kort zijn. Die komt niet bij Ixta Noa. Die heeft het veel te druk met zijn/haar verslaving en is bovendien vrijwel dagelijks onder invloed. De schim van de schim is vaak alleen door een interventie van buitenaf nog te bereiken. Of gaat na een ziekenhuisopname of detentie alsnog vrijwillig of onvrijwillig richting kliniek.

De schim van jezelf komt gelukkig wel bij Ixta Noa. Want deze schim staat vaak nog met 1 been in het gewone leven en met het andere in zijn/haar om zich heen grijpende verslaving. Het grote voordeel van de ‘gewone’ schim is dat er nog mee te praten valt. En daar moet je het als vrijwilliger dan ook van hebben. Een schim herken je niet omdat ze er uit zien als Casper het spookje. Alhoewel dat op de lange termijn wel tot de mogelijkheden zou kunnen behoren. Nee een schim herken je aan schimmig gedrag en schimmig denken. Met name het laatste bied mogelijkheden.

Een schim denkt vaak andersom waarbij de logica ver te zoeken is. Vaak uit angst voor de toekomst of angst voor zichzelf. Men wil die ene deur als vluchtroute richting verslaving openhouden. Terwijl er in het gewone leven, weet ik inmiddels, veel meer deuren zijn om wat met je jezelf en het leven te doen.

Als ik nu maar wist wat het mij oplevert als ik stop met gebruiken is hetzelfde als dat ik zeker weet dat morgen alles goed gaat kom ik uit bed. Dat weet je namelijk nog niet met als resultaat dat je niet stopt of in bed blijft liggen. Als je wilt weten wat stoppen je oplevert. Zal je toch eerst moeten stoppen. Alle herstel is een proces wat nu eenmaal tijd kost. Je kan niet direct naar eind goed al goed zonder iets te doen.

Een ander kenmerk van de schim is dat men de schuld vaak buiten zichzelf legt. Het ligt aan alles en iedereen behalve aan jezelf. Familie of vrienden willen geen contact meer of doen raar tegen je. Dat zou inderdaad raar zijn wanneer jij normaal doet? Het inzicht in eigen handelen wordt ook vaak schimmig. Vergeet hierbij niet dat het geduld en begrip van mensen die niets van een verslaving weten veel eerder op is dan van die dat wel weten. De wel wetende is veel beter bestand tegen de koppigheid en eigen wijsheid dan de niet wetende.

Is het dan altijd de schuld van de schim en zijn/haar verslaving? Nee. Want elke verslaving heeft een of meerdere oorzaken zoals een stoornis of traumatische ervaringen uit het verleden. De oplossing in de vorm van een schim is wel een keuze die jezelf maakt. De oorzaak of probleem wat eraan ten grondslag ligt kan je vaak niet meer veranderen maar je kan er wel beter mee leren omgaan.

De schim kiest voor verdoven, niet voelen of juist wel voelen. De schim gaat de confrontatie niet aan maar verstopt zich tijdelijk om vervolgens weer in dezelfde angst terug te keren. Het is een oplossing die nooit iets zal veranderen en wanneer de schim al zijn verstop plaatsen heeft verbruikt zal hij/zij zich definitief verstoppen in de schim van de schim. Ik heb iemand gekend die zich in een kast in zijn eigen huis opsloot om daar te gebruiken. Alleen daar was het nog (schijn)veilig.

Als schim blijft je altijd struikelen over die eerste stap namelijk stoppen. Waardoor je nooit zult weten wat de mogelijkheden na het stoppen zullen zijn. Het voordeel van een schim is dat deze nog altijd te maken heeft met de rationele helft van jezelf. Hoe vaak hoor je niet dat men eigenlijk wel weet wat men moet doen maar men doet het niet. Vaak geboren uit angst, onzekerheid en schijnveiligheid. Als schim kies je steeds voor wat je kent en kunt verwachten. Even weg, even niet voelen, even goed voelen, even vluchten. Het grote nadeel van het hele even is dat het een nogal tijdelijk karakter heeft. Het lost niets op en het gaat niets aan. Want daar heeft het op dat moment geen tijd voor vanwege dat even.

Leuk deze schimmige bijdrage maar wat kun je er in het Praktijkhuis mee? Geen idee zou het allemaal wel heel schimmig maken dus daar kies ik ook niet voor. Een optimist is vaak iemand met te weinig informatie maar als pessimistisch realist denk ik die informatie wel te hebben. Toon begrip voor de schim maar accepteer hem niet.

Accepteer de persoon achter de schim en toon begrip voor zijn/haar worsteling. Probeer de belangrijkste troef van de persoon achter de schim te stimuleren/motiveren. Namelijk zijn of haar wil. Een schim heeft geen wil. Die heeft alleen macht. En macht kun je breken. De macht van je schim kan je alleen bestrijden met de wil van jezelf. Eerst stoppen en dan op zoek naar de oorzaken om vervolgens je gedrag en denken zo te veranderen dat een schim overbodig is.

(Ze zijn ongezouten grappig … dus lekker flauw)

De twee chromosomen:

X: Pfff (diepe zucht)
Y: Is het een beetje te doen?
X: Ja hoor, ik kan niet meer doen dan dat ik doe. En het onmogelijke doe ik meteen maar wonderen duren iets langer.
Y: ?

 

 

Reacties