Hieperdepiep … hou op! Hieperdepiep … hou op! | Raymond

Ik ben 50. Er valt hier nu even een enorme stilte die ik toch maar even beschrijf omdat je stilte nu eenmaal niet kunt lezen. Je kunt natuurlijk wel stil worden van iets wat je leest maar dat doet er nu niet toe want ik ben 50.

Zoals het meestal met verjaardagen gaat krijg je dan felicitatiekaartjes.

Het viel mij deze keer op dat de kaartjes bij 50 jaar een enorm opbeurend karakter hebben. Het is niet erg. Het geeft niet. Je bent pas op de helft enzovoort. Dan denk ik: Het is wel erg. Het geeft wel. En ik ben echt al wel over de helft. Het is net alsof men de positieve kanten eruit moet peuteren. Wees gewoon realistisch denk ik dan als pessimistisch realist.

Zo ook met de pop. Ik zei nee en wat staat er dankzij mijn zwager (heb hem bedankt maar het feit dat ik hem ken was in dit geval ook zijn redding) in de tuin? Een pop van zeker 5 meter hoog. Met als resultaat een foto van de pop en mij waarbij er een heel vrolijk kijkt. Precies … de pop.

De foto is overigens heel snel en discreet gemaakt.
Dit om groepsvorming in de straat te voorkomen.

Ik neem het nu allemaal een beetje op de hak maar dat komt omdat ik als pessimistisch realist (dysthyme stoornis) en alcoholist (kroegpraat) natuurlijk heel goed weet hoe erg het werkelijk is. Normaal gesproken zeg je dan dat je als persoon meer bent dan je stoornis alleen. Dat klopt. Maar vandaag even niet! Mijn moeder was op 1 april uitgeteld en toen al wilde ik serieus worden genomen dus kwam ik op 8 april.

Om verwarring en twijfel te voorkomen op de dag zelf heb ik de dag ervoor al 2 kaartjes naar mijn adres gestuurd. Dit om het voor mijzelf serieus te houden en gewoon te kunnen zeggen waar het op staat. Dat is prima gelukt al zeg ik het zelf.

50 is zo goed als prehistorisch. Ik ben alleen nog niet uitgestorven. (De eerste zin is lichamelijk. De tweede geestelijk.)

50 betekent het niet meer dragen van een speedo op het strand. (Dit is voor mij een regel. Dries Roelvink moet dat zelf weten.)

Tja sinds ik nuchter en clean ben wens ik niet meer voor de waarheid weg te lopen. Uit mijn eigen kaartjes blijkt dan ook dat het lichamelijk verval met name tussen mijn oren zit. Het lichaam holt in mijn geest achteruit. Voer voor psychologen. Ik noem het gewoon zelfkennis. Daar moet ik nog wat mee doen maar vandaag even niet!

Het lot heeft mij bij Ixta Noa gebracht waar ik nu sinds 2014 vrijwilliger ben. Met heel veel voldoening. Ben in 2013 uit de kliniek in Schotland gekomen en heb iedereen bij Ixta Noa dus nuchter ontmoet en ben tot nu toe ook nuchter gebleven. Daar ben ik trots op maar voel mij niet verheven. Want ik weet uit eigen ervaring hoe moeilijk het is om een verslaving te beheersen laat staan overwinnen.

Ik ben nu 6 jaar in herstel en Ixta Noa is daarbij mijn AA en NA. Herstel moet je onderhouden. Je verslaving serieus blijven nemen.

Met niet verheven bedoel ik dan ook dat het nu lijkt alsof ik nooit een terugval heb gehad. Een verslaving gaat toch met vallen en opstaan? Neem van mij aan dat ik voor deze 6 jaar ook veel gevallen ben in mijn hang naar tijdloos zijn. Tijdloos kan je ook lezen als vluchten, niet voelen, er niet zijn en altijd op zoek naar iets wat je nooit zult vinden. Nuchter vind je veel meer. Probeer maar eens dronken je sleutels te zoeken.

Je staat stil maar de tijd gaat natuurlijk wel door. Ik dacht geestelijk en ook lichamelijk altijd jong te blijven. Ik bleef hangen in een fase van mijn leven totdat ik ergens op mijn 35e werd aangesproken met U. Heb toen 2 dagen lang Forever Young van Bob Dylan op repeat gezet. En na die 2 dagen was I’ll never get out of this blues alive van John Lee Hooker meer van toepassing geweest.

Natuurlijk ben ik blij dat ik de 50 gehaald heb want het had ook heel anders met mij kunnen aflopen. En is het ook niet een beetje zo dat iedereen graag oud wil worden maar het liever niet wil zijn? Daarnaast vind ik het voor mij persoonlijk een plus dat ik met de kennis van het verleden in het nu mag werken. En dat ik daarbij ook veel mag leren van anderen die met heel andere problemen worstelen. En dat dat wat betreft interesse, herkenning en begrip vaak heel goed samengaat.

Ik mag dan soms worstelen met mijn energie toch voel ik mij als een vis in het water lees Praktijkhuis. De verhalen, het lachen maar ook het verdriet en de pijn raken mij. De band die ik als voormalig kluizenaar met deelnemers, vrijwilligers en medewerkers heb opgebouwd ervaar ik als waardevol. Ik ga dan ook nooit met tegenzin naar het Praktijkhuis.

De problemen zijn soms groot en een oplossing heb ik niet. Maar met mijn 50 jaren heb ik inmiddels wel de rust en het geduld om ernaar te luisteren. Het serieus te nemen en te bedenken of ik naast de professionele hulpverlening ook nog iets kan betekenen. Ook al zijn het soms de kleinste dingen. En als ik dan soms zie of hoor dat er ook nog iets van deze oude knar wordt aangenomen is mijn dag weer goed.

Soms worden we klein door onze achtergrond maar wat zijn we sterk vanuit onze kwetsbaarheid. Wat heb ik veel voorbeelden gezien van hoe mensen omgaan met hun depressies, faalangst, eenzaamheid, pesten, misbruik, eetstoornis, autisme en verslaving. En wat heb ik een bewondering voor hoe men na het vallen, soms heel lang vallen, toch de kracht vind om weer op te staan. Of grenzen aan te geven die vaak al zo lang zijn overtreden. Nee deze vis zit prima in zijn kom.

We mogen dan ook weleens wat trotser zijn op hoe we ondanks alles toch door het leven gaan. We meten ons te vaak aan mensen die alles voor de wind gaat zonder stoornissen. Die er overigens hard voor werken en die ik het ook van harte gun. Vergeet daarbij echter niet dat velen van ons dat ook wel zouden willen maar andersom niet. Wees dus trots op hoe je het doet en denk af en toe Walk a month in my shoes …

Ik begin te preken als een man op leeftijd en dat moet ik niet willen.

Ik ben blij jullie te kennen en af en toe iets te kunnen betekenen want dat doen jullie ook voor mij. Op naar de 100 vind ik als 50 jarige wat overdreven maar 51 moet wel lukken. Iedereen bedankt voor het onderdeel zijn van mijn leven. Nou … vooruit dan maar.

Hieperdepiep … Hoera! Hieperdepiep … Hoera!

Omdat het eigenlijk toch wel mee valt volgt er nog een waanzinnige toegift die volledig nuchter is geschreven. Dat doet mij dan weer deugd.

(Ze zijn ongezouten grappig … dus lekker flauw)

De twee chromosomen:

X: Een man schijnt mooier oud te worden dan een vrouw.

Y: Nee hoor dat is een vooroordeel.

X: Shit!

Y: ?

 

Reacties