Ik dacht dat ik een grijze muis was..

Het begon op mijn 19de met mijn eerste pilletje en een blowtje. Ik wist altijd al dat ik wilde experimenteren met drugs, het moest alleen op mijn pad komen. Op mijn 19e gebeurde dat ook. Die pil was een feestje, mijn gedachte ‘dit wil ik vaker’. Het blowen werd een achterdochtig experiment wat ik niet eens leuk vond, maar het toch elke keer weer probeerde.  Zodra ik ook maar 3 halen binnen had, begon de achterdocht. Ik werd zo achterdochtig dat ik thuis in het donker ging zitten,  zodat de mensen waarvan ik dacht dat ze me in de gaten hielden niet zouden denken dat ik een of andere grijze muis was die altijd thuis zat zonder sociaal leven. Wat ik echter op dat moment ook niet had.

Waar had ik last van?
Ik kreeg er genoeg van en ging maar eens naar een psycholoog. Zij stuurde me door naar een 3- daagse dagbehandeling waar ik meteen werd aangenomen en kon beginnen. Ik stopte met blowen want ik wilde zien of ik ook zo achterdochtig werd zonder dat spul. Niet dus. De andere drugs liet ik dat jaar in therapie ook even staan, maar het verlangen bleef. Het was soms best zwaar. Ik ging naar feesten waar gebruikt werd, mijn vrienden gebruikten. Pfff soms was het echt zwaar, maar over het algemeen, op een enkele keer na, lukte me het om ervan af te blijven.

Uit therapie ging ik meteen naar een feestje en gebruikte daar weer. Het was in therapie nooit in me op gekomen dat ik dat niet meer zou gaan gebruiken als ik uit therapie zou komen. Het was gewoon even wachten. Ik ontmoete mijn huidige vriend toen ik in therapie zat en kwam er vrij snel achter dat hij verslaafd was aan speed. Tijdens mijn therapietijd bleef ik daar vanaf, maar toen ik er uit was had ik zoiets van ‘het kan wel’ en zo begon mijn gebruik van speed. Eerst op vrijdag en zaterdag. Later ook op zondag, maandag, dinsdag, woensdag en donderdag. Tja de hele week stond in het teken om samen met mijn vriend speed te gebruiken en leuke dingen te doen. Dat ging zo’n 2 jaar goed totdat ik rare gedachten en denkbeelden kreeg. Ik raakte volkomen in de ban van die gedachten en denkbeelden en geloofde ze volkomen. Ik ging ernaar leven.

Hoe ik aan mezelf heb gewerkt?
Mijn eerste opname kwam in zicht in een echt psychiatrisch centrum. Ik werd opgepakt door de politie en kreeg een IBS: ik moest 3 weken blijven en bracht een week door in de separeer. Ik zou het uitzitten en daarna weer gewoon verder gaan met mijn rare leventje van wanen en snuiven. Ik moest natuurlijk de mensheid redden! Toen ik thuis kwam stortte ik me weer volledig op mijn wereld van drugs en wanen. Totdat ik na een jaar weer word opgepakt door de politie. Ik belandde weer in de separeer, maar langer dan 2 dagen konden ze me niet houden. Ik hield namelijk wijselijk mijn mond, op dat moment wist ik nog hoe. Een maand later werd ik weer opgepakt alleen was nu die wijsheid verdwenen. Ik had het over de koningin en hoe ik in contact met haar moest komen omdat ik haar moest laten weten dat er iets niet klopte.

De rechter sprak zijn vonnis: een RM van 4 maanden. Ik nam mijn pillen vrijwillig, omdat ik anders de rechter weer op mijn dak zou krijgen. Na 6 weken waren de pillen ingewerkt en mijn wereldje verdween als sneeuw voor de zon. Ik werd een leeghulsel. Er was niks meer over van de persoon die zo blij uit therapie kwam. Ik werd depressief. Ik had helemaal niks meer, mijn hele wereld waarin ik 2 jaar had geloofd bleek niet waar te zijn. Wat had ik gedaan? Dit zou nooit meer goed komen, ik had mezelf kapot gemaakt. Ik vond mezelf een stomme verslaafde. Ik mocht naar huis en begon weer te gebruiken. Maar na 2 maanden deed ik weer raar, ik deed iets stoms en werd op het matje geroepen door een vage kennis. Ik kon wel door de grond zakken van schaamte en besloot op dat moment: Dit nooit meer!! ik stop! En dat deed ik.

Wat het me heeft gebracht?
Ik liet me opnemen in een trainingshuis en verbleef daar 1,5 jaar. Langzaam krabbelde ik op en elke dag kwam ik een stukje verder. Maar het was een lange weg. Ik ging nog maar eens in therapie, maar dit keer ook echt. Ik deed dagbesteding op een boerderij en langzaam besefte ik dat ik meer kon dan dat. Zo begon ik met de opleiding voor ervaringsdeskundigen op het ROC, maar kon de opdrachten niet bolwerken. Ondertussen had ik wel een te gekke stageplek waar ik me helemaal thuis voelde. Dit wilde ik doen!  En toen kwam Ixta Noa (voorheen Eventus) op mijn pad en vond daar wat ik niet in de opleiding had gevonden; leren mijn ervaringen te delen. Ik werk nu als vrijwilliger op de afdelingen waar ik zelf opgenomen ben geweest en het is super!

Hoe het nu met me gaat?
Hoe het nu met mij gaat? Ik hallucineer nog steeds en heb soms last van wanen als er veel in mijn leven gebeurd maar dit is niet te vergelijken met hoe het ooit is geweest. Ik slik mijn medicatie zodat ik geen stemmen in mijn hoofd heb, waardoor ik een stuk rustiger leef. En dat is fijn. Ik ben gelukkig zoals het nu gaat.

 

 

Reacties