Omgaan met de coronacrisis | Thuiswerken

Honden uitlaten, de was doen, afwas doen, kattenbak verschonen, honden uitlaten, stofzuigen, ff een snelle boodschap, koken etc. etc… Oh en dan tussendoor ook even nog deelnemers bellen, rapporteren, reflecteren en verslagen schrijven terwijl je in je rommelhokje achter een geïmproviseerd bureautje zit. Deze ‘crisis’ vraagt veel van me.

Maar gelukkig ben ik gezond.

Fysiek tenminste.

Want ik merk dat deze ‘crisis’ behoorlijk wat met me doet. Het begon met gevoelens van angst, twijfel, hoop en lichte paniek. Aan de ene kant denken dat het allemaal wel mee valt, maar aan de andere kant toch ook wel bang zijn voor de risico’s. Ondertussen heb ik in de gaten dat die gevoelens, in combinatie met het ‘geïsoleerd’ thuis zitten, zorgen voor triggers. Ik heb eerder in een situatie gezeten waar ik het huis haast niet uit kwam. Dat ik me onveilig voelde en het idee had dat ik nergens heen kon. Een situatie waar angst en hoop zich afwisselen, net als nu.

Gelukkig zag ik dit op tijd gebeuren en weet ik nu wat ik moet doen om te zorgen dat ik er niet in verdrink. Contact, in verbinding en praten. Dat is wat ik nodig heb, dat is wat deze situatie anders maakt dan vroeger.

Dus ik bespreek het met mijn vriend. Niet dat ik daar nog onderuit zou komen, nadat hij me huilend op de bank had zien zitten. Maar toch, ik weet het te benoemen en hij reageert heel begripvol en lief. Later werd ik gebeld door mijn stagebegeleidster van Ixta Noa, ook aan haar heb ik verteld wat er bij mij gebeurde. Alleen al dit bespreekbaar maken doet me goed. Omdat ik weet dat het goed voor me is, deel ik het nog een paar keer.

De volgende dag kan ik echt aan het werk. Ik weet nu wat ik moet doen en ik heb een plan. Het blijft een uitdaging, waar ik normaal om 9uur begin, kom ik nu pas om 9uur uit bed. Misschien moet ik hier toch iets aan gaan doen, maar goed, ik geef mezelf de tijd om te wennen aan deze rare situatie, niet alles tegelijk. Na het uitlaten van de honden neem ik rustig de tijd voor een douche en een ontbijtje. Iets waar ik normaal ‘s ochtends echt geen tijd voor heb. Ondertussen zet m’n vriend Netflix aan, ook hij zit thuis door corona, maar hij hoeft niet te werken. Ik pak een stoel en neem die mee naar ons ‘rommelhok’, daar pleeg ik het eerste telefoontje. Na een kort gesprek ga ik terug naar de woonkamer, want daar kan ik achter m’n laptop om het gesprek te rapporteren. Ik pak nog een kopje koffie, geef de hond een aai over z’n bol en begin te typen. Het voelt goed, nuttig. Op naar het volgende telefoontje. En zo ga ik een paar heen en weer tussen mijn stoel in het rommelhok en de bank in de woonkamer waar ik achter de laptop zit. Ondertussen pak ik ook af en toe wat te eten in de keuken, geef ik de honden eten, kijk ik even hoe mijn vriend z’n spelletje aan het verliezen is en raak ik nog zo’n 10x afgeleid.

Later op de middag begin ik me toch wel een beetje te ergeren aan dat rommelhok. Ik besluit dat ik wat moet opruimen zodat ik daar een tafeltje weg kan zetten en er mijn werkruimte van kan maken. Het tafeltje moet nog komen, maar er is nu in ieder geval ruimte voor! Hopelijk is het morgen een fijner plekje om te werken. Hopelijk vind ik morgen niet dat er nóg meer opgeruimd moet worden. Normaal eindigt mijn werkdag om 5 uur, maar ik vind dat ik toch nog wel iets langer door kan gaan, aangezien ik ook later ben begonnen.

Om toch wat meer met mensen in verbinding te staan in deze toch wel beetje eenzame tijd, leek het me leuk om een blog te schrijven voor Ixta Noa. Zelf zou ik het namelijk leuk vinden om toch nog wat van mensen te horen, zien hoe zij deze ‘crisis’ beleven. Dus dan geef ik zelf maar het goede voorbeeld J en hier is ie dan, mijn eerste blog. Het is nog wat onwennig en ik merk dat ik het toch wel spannend vind om het online te gaan zetten. Maar ik hoop vooral dat anderen er wat aan hebben, al is het maar om een paar minuten tijd door te komen. Voor mij is verbinding zóó belangrijk, dus ik hoop dat ik op deze manier mijn steentje bij kan dragen.

Hopelijk kunnen we snel weer terug naar hoe het hoort te zijn, samen in het praktijkhuis. Maar tot die tijd zal ik proberen af en toe wat te schrijven.

 

 

Reacties