Poeh! Wat een maffe weken zeg!

Inmiddels heb ik het gevoel er weer een beetje “te zijn”, maar dit heeft wel even geduurd. Ik kon absoluut mijn draai en rust niet vinden thuis. Alles anders! Niet alleen met mijn werk bij Ixta Noa, maar ook privé. Ik ben een heel sociaal mens en vindt het heerlijk dingen buiten de deur te doen. Dit is wel even anders nu. Toch had ik het gevoel dat ik er iets uit kon halen. En dit weet ik nu… Ik werd mij er erg bewust van dat ik veel “vlucht”. Vluchten voor mijn emoties, vluchten voor mijn gevoelens, voor best wel veel dingen. Mijn dag zo vol plannen, dat ik niet eens de ruimte heb om stil te staan en te ervaren wat er nou eigenlijk aan de hand is.

Ik weet inmiddels (al jaren) dat ik een basisbehoefte heb gemist van vroeger uit. Ook weet ik dat dit altijd zal blijven en door middel van therapie hiermee heb leren omgaan (accepteren). Ik weet ook dat dit de ene keer een stuk makkelijker gaat als de andere keer. Ontzettend eenzaam kan ik mij soms voelen. Ook al heb ik lieve mensen om mij heen. Mijn ouders die niet meer leven en steun kunnen bieden. Ik geen partner heb die mij soms even vasthoudt als ik een mindere dag heb. Het continu zorgen voor mijn kindje, maar ook voor anderen. Dat het mij soms echt te veel wordt allemaal en ik zelf zo’n behoefte voel dat iemand eens voor mij zorgt.

Tja.. Dit kwam in deze periode nog eens een stuk heftiger naar voren! Paniek, angst, onzekerheid, frustratie, verdriet. Alles kwam voorbij.

Toch is het mooie dat ik uiteindelijk wel kan voelen: dit gebeurd niet zodat ik terug kan vallen (naar oude patronen en slechte gewoontes), maar dit gebeurd zodat ik bewust wordt van bepaalde dingen en deze anders ga aanpakken. Nu lijkt het alsof ik alles in één keer goed doe, maar het is met vallen en opstaan.

Maar ik leer wel! Ik neem meer de tijd met mijn dochtertje om leuke dingen te doen samen thuis, ik geef mijn katten meer aandacht, ik zit met m’n snuit in de zon lekker in de tuin, ik ben mijn huis (en dus hoofd) aan het opruimen, ik sta stil bij wat ik nou echt wil en ik geef eerder mijn grenzen aan. Ik pak meer rustmomenten op een dag en ervaar dus ook minder spanning in mijn lichaam. Nu de kunst om dit vast te houden, ook als de dingen weer “normaal” worden.

Dus kortom, naast de negatieve dingen heeft het mij ook positieve dingen gegeven!

Titia

 

 

Reacties