Puur Shirley | Wildcard, dromen en mijn reflectie in het raam – Part 1

Iedereen droomt! De 1 kan vliegen, de ander heerst over de wereld, de meeste verwerken wat zij die dag hebben beleefd.

Ikzelf, ik droom heel veel, ook lucide. Maar waar ik het meest over droom, is een droom waarin ik met mijn voeten het podium raak, waar muziek de ruimte vult, een droom waar elke beweging moeiteloos en vloeiend elkaar opvolgt. Een droom waar mijn hoofd één is met mijn leven en waar ik beweeg naar waar mijn hart mij heen leid.

Het is niet voor iedereen, maar zoals de één fan is van One Direction, chocoladevla, adrenaline, zo zijn er mensen die fan zijn van maggi op hun frietjes (echt waar!). Ik werd op jonge leeftijd verliefd op de elegantie, de rust, de klanken en kracht van de dansers van het klassieke ballet. Elke week, pakte ik vol plezier mijn rugtas en zodra ik in de gymzaal de muziek hoorde van de grijsgedraaide cd’s, vulde mijn ik mijn longen met lucht, sloot ik mijn ogen en luisterde ik aandachtig naar de docenten.

Strek je rug, ontspan je armen maar niet te veel, je moet ze in dezelfde houding kunnen laten als ik je met mijn gewicht uit balans probeer te halen. Ontspan je lijf, wees krachtig en gebruik elke spier die je je kan bedenken (en daarna volgen er nog meer), beweeg alsof je loopt over wolken, vloei met souplesse, maar denk aan je postuur en gebruik je spieren maximaal. Lach, straal en dans door de pijn heen. Bloeden je tenen? Lach! Zak je door je enkels? Straal! Maar forceer geen lach, zelfs als je op het punt staat om te huilen van pijn, laat het publiek zien dat deze manier van topsport, jouw passie is. En dat was het… Of is het misschien nog steeds.

Ik ben niet lenig, ik heb 18 jaar geoefend om mijzelf in een spagaat te kunnen laten zakken, na een hoop spierpijn en frustratie gaf ik op. Want ik dacht nooit dat ik ooit goed genoeg zou zijn om van mijn hobby mijn vak te maken. Elke week was woensdag de dag waarop ik kon ontsnappen aan de dagelijkse prikkels die ik niet voor het kiezen had. Natuurlijk waren er ook prikkels bij de training. Maar daar was ik vrij. Vanaf de eerste secondes dat de muziek van Tjaikovski te horen waren, werd ik één met mijn spiegelbeeld in het raam. Je kijkt, naar de lijnen van je benen, strek je je voeten maximaal? Ogen mijn handen alsof zacht stromend water hun bewegingen leiden? Terwijl de telling van 5,6,7,8 doorgaat, probeer ik elke nieuwe beweging die volgt te corrigeren. Zodat mijn reflectie in het raam precies hetgeen doet wat ik wil en wat ik wil zien.

Er bestaat een videoband (jazeker dames en heren, de enige echt VHS videoband), waarop ik als 4-jarig meisje straalde in een balletvoorstelling. Kleine ballerina’s kunnen natuurlijk nog geen pirouettes op spitzen draaien. Of de pas-de-quatre dansen van het Zwanenmeer. Maar wat wij wel konden, was klappen in onze handen, zwaaien naar onze familie in het publiek, we konden zelfs huppelen! Of nou ja, zij wel.. Ik kreeg het niet voor elkaar en het enige wat mij lukte was huppelen met 1 been ? Who cares, ik was schattig en het voelde alsof ik de wereld aankon.

Kleine meisjes groeien op, maar de kinderdroom om een ballerina te worden bleef altijd bij me. Op de basisschool, spreekbeurten gingen over ballet, op de middelbare school ging mijn Nederlands mondeling examen over , je raadt het; ballet. En toen ik naar het Mbo ging, in een richting die ik koos omdat ik niet beter wist, probeerde ik mijn school te combineren met mijn bijbaantje, was er nog wel tijd voor ballet?

Jaren in bochten wringen resulteren in het niet meer optimaal kunnen genieten van de dans. Wanneer ik meiden van ballet zag en hoorde dat sommige hun audities voorbereidde voor een dansopleiding, dan lachte ik mee. Ik feliciteerde ze, maar diep van binnen baalde ik, teleurgesteld in mijn faalangst, ontevreden over mijn lichaam en mijn lichamelijke conditie. Maar geen van dit al was een reden om het tegendeel te bewijzen. Dus mijn kinderdroom stierf stukje bij beetje.. En ergens dacht ik dat dat oké was.

Ik kreeg in 2009 een uitnodiging om mee te doen aan een talentenjacht, waarbij ik kans maakte om een wildcard (directe toegang zonder auditie en/of lichamelijke test tot de opleiding) kon winnen. En ik weet nog goed dat ik 10 minuten lang met mijn wijsvinger boven de enter-knop van mijn laptop heb gehangen. Wel, niet, wel, niet, wel, niet. Het vuur in mij om te willen dansen was sterk genoeg om mijn wijsvinger de knop aan te laten raken. En zo was het gebeurd, ik ging mee doen aan een talentenjacht, waarbij ik een kans had om aangenomen te worden op de dansopleiding. Holy shit…

Met mijn zusje (die zelf ook een dansopleiding deed) en een kleine muziek selectie, trof ik voorbereidingen voor mijn auditie. De dag van de auditie begon zo chaotisch als alleen ik het voor elkaar krijg: tas check, danskleding check, koptelefoon check, papieren check, route naar de locatie check, gisteren de cd gebrand met mijn gekozen nummer, ik was er klaar voor!

In de bus richting de trein, zenuwen, zoveel zenuwen, ik speel de muziek op mijn mp3 steeds opnieuw af, zelfs als ik weet dat ik de muziek kan dromen. Op het station heb ik nog een aantal minuten om mijn stress te verlichten met een sigaretje, zodra ik mijn tas open en mijn sigaretten zoek, slaat de paniek toe. WAAR IS DE CD????
Ik bel naar huis en roep gestrest dat de cd nog op tafel ligt. En dat ik hem NU nodig heb! Ik kom te laat op mijn auditie! Zonder CD kan ik niet dansen! SCHIET ALSJEBLIEFT OP! Een reddende engel schiet me te hulp en nog voordat ik mijn trein in sprint, krijg ik mijn CD in mijn handen gedrukt en zet ik mijn reis voort.

Een dans, van nog geen anderhalve minuut, begint met trillende handen en benen. Mijn gedachtes die schreeuwen om weg te rennen. Ik ga staan, ik draai mijn nek opzij om mijn schouders te kunnen ontspannen, ik neem mijn starthouding aan en wat voelt als uren van marteling, is niet meer dan een paar secondes verder. Ik  hoor de muziek waar ik dagen naar heb geluisterd en ik bijt mij vast in mijn choreografie. En ik hoop dat ik mijn pasjes niet vergeet..

Ik voel dat mijn bewegingen voor 80% natuurlijk voelen, maar ik weet dat sommige sprongen en trucs nog erg nieuw zijn. Wanneer ik een achterwaartse koprol inzet, merk ik dat ik niet soepel op mijn buik ga belanden zoals ik had gewild. Ondanks alle oefeningen en instructies die eraan vooraf gingen, moest ik toegeven aan het moment dat ik bewust werd dat ik een fout ging maken in mijn choreografie. En zo Shirley als ik dan ben; Oops, grapje! En terwijl ik dat tijdens het dansen uitspreek, sterf ik van binnen van schaamte en teleurstelling.

De muziek komt aan zijn einde, ik hoop dat ik mijn choreografie uit weet te dansen, zonder nog een fout te maken. En zodra ik voel, dat ik mijn houding aanneem waarmee ik mijn dans beëindig, ontspan ik. Ik kan mijn ogen openen en wanneer ik ook mijn gehoor terug heb hoor ik dat er achter mij geapplaudisseerd wordt. Als laatste auditant, realiseer ik me dat ik de enige ben die applaus krijgt. Ik blink van trots en met een ongemakkelijke glimlach bedank ik de 5 leden van de jury en loop ik naar de deur die mij uit de auditie leidt.

Terwijl auditanten aan ijsberen zijn, nagelbijten, hoor je ze zuchten en in hun ogen kun je aflezen dat de zenuwen bijna de overhand nemen. Terwijl ik de tijd vergeet en mezelf uitdaag om niet weg te rennen, gaat de deur van de zaal open. We worden terug naar binnen gevraagd.
In een waas krijg ik amper mee wat de jury ons verteld, er worden 3 wildcards vergeven, 1 voor de opleiding Show Dance, 1 voor Urban Dance, 1 voor Dance Coördinator. Terwijl ik mij staande probeer te houden zie hoe er 2 kaarten vergeven worden en ik realiseer me dat ik niet heb gefaald. Want ik heb immers auditie gedaan! Dat is een overwinning die niemand me meer kan afpakken. Ik vergeet in een moment van acceptatie, dat er een naam word gezegd, MIJN NAAM! ?

En voordat ik me kan beseffen wat er gebeurd, neem ik de wildcard voor de opleiding Dance Coördinator in ontvangst. En nog steeds, het lijkt onwerkelijk. Ik bedank de jury en ik loop stomverbaasd met een geplastificeerde kaart de auditieruimte uit. Ik ren de kleedkamer in, terwijl de meiden hun spullen pakken en naar huis gaan, zit ik nog steeds op een bankje, verstijfd, ik kan het niet geloven. En om het echt te laten zijn, moet ik iemand bellen, ik moet dit delen. Ik bel mijn dansinstructrice, zodra ik haar vertel van de auditie barst ik in emoties uit en voel ik eindelijk dat ik de kans heb om mijn droom waar te maken. Ik ben zo trots! En tegelijkertijd ben ik zo bang, want ergens realiseer ik me, dat ik hier niet klaar voor ben. Totaal niet zelfs..

Ik stort me vol op mijn opleiding, ik geniet hier zo erg van, dit is wat ik wil. Maar iets in mij voelt alsof het aan de afgrond staat. Ik verlies mijzelf. Hoe ik mijzelf eerder in de ramen van de dansschool probeerde te observeren, herken ik nu mijn reflectie in de spiegels van de dansstudio op school niet meer.

Wie ben ik? Wat gebeurd er met me? Ik lijk een schim van mezelf, er zijn geen emoties, mijn vuur en passie lijken te zijn opgebrand, wat heb ik gedaan met mijzelf? Maandenlang probeer ik mij ertoe te zetten om mijn weg te vinden op school, ik hoor hier thuis, dit is wat ik wil. Maar hoe langer ik probeer om door te zetten, hoe meer ik verdwaal. En na 8 maanden, was ik zo verloren, dat mijn enige weg de weg naar een klinische opname was. Een keus in mijn leven die ik moest maken, om te blijven leven.

Maar hoe kies je tussen jouw leven en de passie wat jouw leven, het leven waard maakt?

Wordt vervolgd…

Be true to who you are!

Reacties