Rowena | Vriendschappen

Sommige vriendschappen blijven je hele leven bestaan en sommige verdwijnen na een tijdje. Hoe jammer en moeilijk het ook kan zijn, soms is het beter als ze verdwijnen uit je leven. Soms verdwijnen ze langzamerhand uit beeld en soms door een ruzie.  Zo is het leven gewoon.

Als je een eetstoornis hebt, merk je dat sommige vriendinnen uit je leven verdwijnen omdat ze niet zo goed weten hoe ze er mee om moeten gaan. Wat ik vooral merkte was dat ik steeds meer vriendinnen met een eetstoornis kreeg. In het begin konden we elkaar heel goed motiveren (omdat we elkaar begrepen)en daardoor bleven we langer door gaan met het gevecht. Als de 1 het wat zwaarder had dan trok de ander haar weer omhoog, zodat ze weer verder kon gaan met de strijd.

Wat ik op een gegeven moment merkte was dat ik toen voor de zoveelste keer de strijd had opgegeven en de strijd weer wilde oppakken dat ik het niet zo snel wilde doen. Ik wilde het eten oppakken omdat ik zelf beter wilde worden en niet omdat zij dat wilde. Zo begon de eerste scheuren in onze vriendschap te ontstaan. Ik ging en wilde niet  in 1 keer mijn eetlijst oppakken, want de kans dat ik terug ging vallen was flink aanwezig. Ik wilde het zelf bepalen, en ik wilde het vooral voor mij zelf doen.

Doordat ik mijn eetlijst rustig opbouwde met de hulp van Amarum viel ik in het begin best nog wat af. Daardoor begon mijn vriendin zich steeds meer zorgen te maken. Want wat is er nou goed aan een eetkliniek die je helpt met afvallen. Ik begreep haar wel maar toch wilde ik het op mijn manier doen. De steun die ik wilde kreeg ik niet meer, ze kon mij niet meer steunen omdat zij vond dat ik niet vocht. Elke keer als ik bij Amarum was geweest kregen we ruzie. Het was nooit goed genoeg.  Zag ze dan niet hoe hard ik vocht.. Ondertussen merkte ik aan haar dat zij steeds slechter begon te eten, meer te sporten. Ik zag haar achteruit gaan.

Op een gegeven moment confronteerde ik haar daar mee en zei ze dat ze het niet meer zag zitten(het gevecht in haar hoofd). Ze had het opgegeven en kwam steeds dieper in haar eetstoornis terecht. Ik merkte dat ik haar niet kon helpen, ik kon haar niet steunen omdat ik zelf zo druk bezig was met mijn eigen gevecht. Ik vertelde haar niet meer hoe het ging bij Amarum en zij vertelde niet meer hoe het met haar ging. Na een heftige ruzie hebben we de vriendschap verbroken. En ja ik mis haar, maar sinds dat ze uit mijn leven is gaat het zoveel beter.

Soms is het beter om vriendschappen te verbreken en te kiezen voor een gezonder leven.

 

Reacties