Starbucks Kim | Achter de drempel van het inloophuis

Tijdens mijn behandeling bij Amarum ben ik in aanraking gekomen met Ixta Noa. Ervaringsdeskundigen zorgden voor de invulling van het blok ‘Psycho-educatie’. Wat was het fijn om te horen en zien dat een eetstoornis kan verdwijnen. De herkenning en begrip ontvangen van fijne meiden die nu zonder eetstoornis in het leven staan; ervaren, wijs, gedreven en gelukkig. Tijdens mijn behandeling vond ik dit erg confronterend, maar uiteindelijk ook erg prettig en motiverend.

Het contact met de vrijwilligers en medewerkers werd persoonlijker op het moment dat ik eten moest gaan koken, en de daarvoor benodigde boodschappen moest gaan halen, met hen. Mijn bewondering werd groter en mijn wens om de eetstoornis te verslaan sterker. Maar uiteraard voelde ik ook veel boosheid en weerstand. Het klonk af en toe te makkelijk en te onbereikbaar voor mij. De gedachten “Dat is voor mij allemaal niet weggelegd” en “Ik kan dat niet” maakten me boos en wanhopig. Dat waren de momenten waarop ik me volledig afkeerde van Ixta Noa. Wanneer het advies kwam om binnen te lopen bij een inloophuis van Ixta Noa in Zutphen of Enschede nam de weerstand alleen maar toe. Wat moet ik daar doen? Wat willen ze mij vertellen dan? Hoe kan het mij in vredesnaam helpen om met ervaringsdeskundigen in gesprek te gaan?

Aan het eind van mijn behandeling bij Amarum verscheen het gevaar van een tijdelijk zwart gat. Ik moest na een jaar intensieve behandeling opeens enkele weken alleen thuis zijn. Wachten op een plek voor de nieuwe therapie. Tijdens het bespreken van mijn terugvalpreventieplan kwam uiteraard ook Ixta Noa ter sprake. “No way!” was mijn eerste reactie. Angst, boosheid en schaamte weerhielden mij er van om deze hulp überhaupt als optie te zien, laat staan er daadwerkelijk gebruik van te maken.

In mijn laatste week bij Amarum had ik, bij nader inzien ‘gelukkig’, nog een individueel moment met één van de medewerkers van Ixta Noa tijdens het koken. Even voelde ik weer hoe prettig het was om te horen en zien hoe zwaar de strijd is, maar dat de strijd niet kansloos is. Dezelfde dag maakte ik een afspraak met één van de medewerkers van Ixta Noa Enschede, onder het mom dat ik het in ieder geval een kans kon geven. Wat een enorme drempel was het om voor de eerste kaar naar het inloophuis te gaan. Waar is het precies? Wat voor mensen ga ik daar tegenkomen? Wat moet ik zeggen? Wat zullen ze wel niet van me denken? Onzeker, angstig en verlegen stond ik voor de deur. Even twijfelend of ik weer huiswaarts zou keren of aan zou bellen. De deur ging open en ik stapte de drempel over. Letterlijk en figuurlijk. Ik werd met open armen ontvangen in een zeer aangename omgeving. Het gevoel van begrip, warmte en acceptatie was zeer fijn.

In het individuele gesprek kreeg ik de tijd om mijn verhaal te vertellen en mijn wensen uit te spreken. Samen stelden we een plan op voor de komende periode. De boodschap was duidelijk: je bent welkom, de deur staat altijd open en schroom niet om contact op te nemen. In de maanden oktober, november en december ben ik regelmatig langsgegaan en contact blijven onderhouden met de medewerkers en vrijwilligers. Wat heeft me dit ontzettend geholpen om niet weer enorm terug te vallen in de eetstoornis! Door in contact te blijven, geconfronteerd worden met het proces waarin ik me nog steeds bevond en de ervaringen en adviezen ontvangen van de mensen hebben me erdoorheen geholpen.

Inmiddels is mijn vervolgbehandeling gestart en ben ik vier dagen in de week in therapie. Hierdoor helaas niet tot nauwelijks in de gelegenheid geweest om een bezoek te brengen aan het inloophuis. Vandaag weer eens de tijd gevonden om te gaan. Even besefte ik me weer hoe blij ik was dat ik destijds over die drempel ben gestapt en hoe fijn het ook vandaag weer voelde achter de drempel van het inloophuis van Ixta Noa!

Reacties