De angst om naar buiten te gaan

De missie van Ixta Noa is om een omgeving te creëren waar mensen elkaar kunnen inspireren tot verandering door het delen van hun ervaringen. Sinds de situatie rondom corona kan dit helaas niet meer in de praktijkhuizen gebeuren. Een groot gemis. Dit is waarom we jullie graag blijven inspireren op social media. Vandaag deelt Catheleyne, vrijwilliger, een verhaal dat ze in de zomer geschreven heeft:

De angst om naar buiten te gaan

Het is lekker weer. Sterker nog: het wordt de komende week ontzettend warm, met voorspellingen van wel 39 graden. Iedereen vindt er wat van. De één is blij, de ander haat het. Ik zit wat meer in het ‘haat-kamp’, denk ik. Maar niet per se om de meest voor de hand liggende redenen. Hoge temperaturen ben ik gewend, van het reizen. Natuurlijk is de luchtvochtigheid aan de andere kant van de wereld anders en voelt 39 graden daar niet hetzelfde aan als 39 graden hier. Maar toch. Ik hou best van de zon. Ik hou van de zomer. Wanneer je naar terrasjes gaat, tot ’s avonds laat in het park blijft hangen, bruin kleurt op festivals en lekker gaat zwemmen in de Waal. Zomer betekent Vierdaagsefeesten, barbecues in de tuin en na het eten nog even een ijsje scoren bij de ijssalon. Maar al die dingen zijn helemaal niks waard als je ze niet durft te ondernemen.

Momenteel zit ik binnen deze blog te typen achter mijn laptop. Gelukkig ben ik vandaag al naar buiten geweest: op de fiets naar de sportschool. Zolang ik een duidelijk doel heb, is er weinig aan de hand. Maar nu heb ik geen plannen meer. Niet voor vandaag, niet voor morgen en op vrijwilligerswerk na ook niet voor volgende week. Ik weet wat ik hoor te doen: mensen vragen of ze met mij iets willen gaan doen. Maar het is zó moeilijk. Omdat die mensen het ook niet aan mij vragen, in ieder geval niet vaak genoeg. Omdat ik eigenlijk gewoon te weinig mensen in mijn leven heb om dat soort dingen mee te doen. Omdat ik veel te veel vrije tijd heb, maar tegelijkertijd goede redenen heb om niet méér te kunnen gaan werken.

Het alternatief is alleen naar buiten. Met een boek naar het park. Zo raar is dat niet, toch? Ik zie het vaak genoeg mensen doen. Ik heb het zelf ook zo vaak gedaan. Maar vandaag heb ik de moed nog niet verzameld. Ik voel me sneu. Niet zielig, maar sneu. Als ik de voordeur achter me dicht trek, dan is daar de grote, boze buitenwereld vol met mensen die wél allemaal iets te doen hebben met het mooie weer. Dan heb ik het gevoel dat er ‘loser’ op mijn voorhoofd geschreven staat en dat iedereen dat kan zien. Misschien zal ik de warmte van de zon kunnen waarderen, maar ik zal me ook zeker ongemakkelijk voelen. En dus blijf ik binnen.

Zo is de zomer een constante strijd met mijn persoonlijkheidsproblematiek. Mijn echte ik houdt best wel van zomer. Mijn problematiek haat de zomer, omdat die iedere dag lijkt te benadrukken dat je iets leuks hoort te doen in deze temperaturen. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de angst voor korte broeken, zweterige outfits en het jezelf constant vergelijken met anderen in bikini of zomerjurkje. Op een dag die ontspannen zou moeten zijn, sta ik in werkelijkheid stijf van de spanning die dat allemaal met zich meebrengt. Voor nu blijf ik binnen. En ik vertel mezelf dat het niet erg is, ook al heb ik moeite om dat te geloven. Straks ga ik voor mezelf koken, want ook dat is zelfzorg. Daarna zal het wel weer Netflix worden, in plaats van dat leuke latin-feestje waar ik graag heen was gegaan, als ik maar wist met wie. Ik ben niet zielig. Maar sneu: zo voel ik me wel.”

Heb jij ook een verhaal dat je graag (anoniem) wil delen? Mail dan naar Lo@ixtanoa.nl.

 

 

 

Reacties