Het leven in de tijd van corona

Vandaag deelt deelnemer Niek zijn ervaring met thuisblijven:

Wat kan het raar lopen. Zo ben je nog gezellig bij Ixta Noa en de maandag erop zit je in isolatie omdat je verkouden bent. Eerst voelde het eigenlijk nog gewoon hetzelfde als je anders ook ziek bent, je blijft thuis en ziekt uit. Later merk je toch wel verschil. Je mag gewoon echt de deur niet uit, ook niet om toch even dat boodschapje te doen. Dat is anders en je begint je steeds meer afgesloten te voelen van de buitenwereld. Ja, er is whatsapp, er is een telefoon, toch is dat anders. Je persoonlijk begeleider mag ook niet meer komen. Videobellen dus.

Ik ben weer beter maar er is eigenlijk weinig veranderd. De vertrouwde plekken zijn weggevallen. Ixta Noa natuurlijk maar ook mijn rockkoor en mijn vrijwilligerswerk bij Luxor Live. Ik merk dat ik face-to-face contact echt mis. Dus hoe hou ik me staande? Eigenlijk gaat dat nog best goed. Oké ik heb ook mijn momenten dat het huilen me nader staat dan het lachen. Mijn vader die afgelopen zaterdag 85 werd en die hij alleen met mijn moeder heeft moeten vieren. Toch een moeilijk moment. Maar toch, ondanks het gemis van mensen om me heen sla ik me er doorheen.

Ik was bang dat de eetstoornis nu een enorm excuus had om weer mijn leven te bepalen maar niks is minder waar, het gaat juist erg goed. Verder blijf ik eigenlijk met al mijn psychische kwetsbaarheden behoorlijk stabiel. Ik heb ook zat te doen. Ik was al bezig met de enorme berg dozen in mijn berging uit te zoeken en netjes neer te zetten dus dat kon gewoon doorgaan. Ook in huis zelf mocht nog wel wat gebeuren. Zat tijd nu. Ik probeer daarbij een soort schema aan te houden waarin eetmomenten (gaat al vrijwel vanzelf), huishouden en leuke dingen zijn opgenomen. Zo blijf ik toch in een ritme en is er voor elke dag een doel.

Ondertussen ook de start van een moestuin (vensterbank staat vol met kweekbakken) wat mij ook veel plezier oplevert, zeker nu bijna alles boven de grond uitkomt. Uiteraard is er ook ruimte voor ontspanning. Lekker leren keyboard te spelen, oefenen voor het rockkoor gaat gewoon door, spelletjes zoals sudoku met handige apps en dan is er ook netflix, al maak ik daar niet zoveel gebruik van als verwacht.

Hoe vervelend ook deze situatie is, ik mis echt mijn vrienden, familie, collega’s en iedereen bij Ixta Noa, ik heb wel geleerd dat ik sterker ben dan ik dacht. En ondanks dat dit een onwerkelijke situatie is en wat dat betreft er nog veel onzeker is, zie ik toch mijn toekomst positief tegemoet. En als ik vind dat mijn huis tiptop in orde is ga ik mezelf trakteren op een zelfgemaakte kue lapis. En dan is het ook klaar om een nieuw huisgenootje te mogen ontvangen. Een kat in huis mis ik nu helemaal. Ooit is dit weer over en ik kom hier sterker uit. Misschien is het dan tijd voor een volgende stap.

Mijn tips:
Hou je normale ritme aan.
Blijf jezelf goed verzorgen.
Zorg dat je een doel hebt voor die dag, dat kan van alles zijn, iets in het huishouden zoals bijvoorbeeld de ramen lappen maar het kan ook zijn om 10 pagina’s van een boek te lezen. Stel doelen die haalbaar zijn. Is het toch niet gelukt? Wees aardig voor jezelf, morgen is er weer een dag. (Oké ik beken, heb ik ook wel eens moeite mee maar maakt het niet minder waar).
Verdeel taken over een dag en doe wat leuks tussendoor. De boog kan niet altijd gespannen zijn.”

Heb jij ook een ervaring, blog, vlog, kunstwerkje, verhaal, gedichtje of wat dan ook, dat je wil delen op onze facebookpagina? Mail dan naar Lo@ixtanoa.nl.

Meer verhalen lees je op onze Facebookpagina…

 

 

Reacties