Omgaan met de coronacrisis | Thuiswerken

Honden uitlaten, de was doen, afwas doen, kattenbak verschonen, honden uitlaten, stofzuigen, ff een snelle boodschap, koken etc etc.. Oh en dan tussendoor ook even nog deelnemers bellen, rapporteren, reflecteren en verslagen schrijven terwijl je in je rommelhokje achter een geïmproviseerd bureautje zit. Deze ‘crisis’ vraagt veel van me.

Maar gelukkig ben ik gezond. Fysiek tenminste.

Want ik merk dat deze ‘crisis’ behoorlijk wat met me doet. Het begon met gevoelens van angst, twijfel, hoop en lichte paniek. Aan de ene kant denken dat het allemaal wel mee valt, maar aan de andere kant toch ook wel bang zijn voor de risico’s. Ondertussen heb ik in de gaten dat die gevoelens, in combinatie met het ‘geïsoleerd’ thuis zitten, zorgen voor triggers. Ik heb eerder in een situatie gezeten waar ik het huis haast niet uit kwam. Dat ik me onveilig voelde en het idee had dat ik nergens heen kon. Een situatie waar angst en hoop zich afwisselen, net als nu.

Gelukkig zag ik dit op tijd gebeuren en weet ik nu wat ik moet doen om te zorgen dat ik er niet in verdrink. Contact, in verbinding en praten. Dat is wat ik nodig heb, dat is wat deze situatie anders maakt dan vroeger.

Dus ik bespreek het met mijn vriend. Niet dat ik daar nog onderuit zou komen, nadat hij me huilend op de bank had zien zitten. Maar toch, ik weet het te benoemen en hij reageert heel begripvol en lief. Later werd ik gebeld door mijn stagebegeleidster van Ixta Noa, ook aan haar heb ik verteld wat er bij mij gebeurde. Alleen al dit bespreekbaar maken doet me goed. Omdat ik weet dat het goed voor me is, deel ik het nog een paar keer.

De volgende dag kan ik echt aan het werk. Ik weet nu wat ik moet doen en ik heb een plan. Het blijft een uitdaging, waar ik normaal om 9uur begin, kom ik nu pas om 9uur uit bed. Misschien moet ik hier toch iets aan gaan doen, maar goed, ik geef mezelf de tijd om te wennen aan deze rare situatie, niet alles tegelijk…

Lees hier de blog verder…

Reacties