Verdriet en verbinding
De maand oktober (2025) stond ons Praktijkhuis in Zutphen in het teken van rouw en verlies. Voor de tweede keer in mijn tijd als vrijwilliger moesten we afscheid nemen van een collega. Vorig jaar februari was het mijn maatje D. Dit keer A.
Samen zijn is samen lachten en samen huilen
We hebben een fijn team en de reactie van een aantal collega’s was om, direct na het overlijdensbericht, naar het Praktijkhuis te komen. Gewoon om bij elkaar te kunnen zijn. Ik vind het erg fijn om te voelen dat ik daar tussen pas en voelde me gesteund door samen een beetje te praten. Over het verlies en over andere dingen.
Afspiegeling van de band
Bij elk afscheid door overlijden ervaar ik verdriet dat tegelijkertijd een mooie les is. Want de mate van pijn in mijn hart leert me ook hoe groot de band was die ik met iemand had opgebouwd. Ook in mijn privéleven kreeg ik al te maken met afscheid. Mijn vader is jong
overleden na een pittige ziekteperiode. Bij het sluiten van de kist was het of er een stukje uit mijn hart werd gescheurd. Het contact met mijn ouders is in de loop van de tijd ook niet altijd goed geweest en de hersentumor van mijn vader had veel invloed op zijn emoties. Ik vond het toen ook een opluchting om in de pijn te kunnen meten hoe diep en sterk onze band was geweest.
Confronterend
Omdat een eetstoornis een grote rol speelde in het leven en lichaam van A. is haar overlijden ook confronterend. We waren even oud en ook ik heb langdurig geklooid met voeding. Ik ben erg dankbaar dat ik wat dat betreft een positieve lijn te pakken heb gekregen. Misschien ziet de omgeving een lijf die de term obesitas draagt. Maar ik ben dankbaar dat ik kan genieten van eten. Tja, dat blijft balanceren. Tegelijkertijd is het een wake up call. Je weet niet wanneer het je tijd is. Probeer te genieten en stel niet te veel uit..
Had ik dat niet eerder kunnen weten?
Tijdens de uitvaart van zowel D. als A. ontdekte ik met spijt en verbazing hoeveel vriendschap ik had ervaren in het contact met hen. Spijt, omdat ik wenste dat ik dat eerder had geweten. Dat het precies te laat is om dat gevoel om te zetten in daden. Tijdens de uitvaart van A. werden muziekstukken gedraaid waaruit ik kon opmaken dat zij ook iets had gedaan met het contact met mij. De bladmuziek die ik haar had gegeven en een musicalnummer dat ik haar had gestuurd. Of misschien was het gewoon dezelfde smaak.
Ixta familie
Binnen Ixta Noa worden regelmatig diepgaande gesprekken gevoerd. We hebben het vaak over de uitdagingen van een psychische kwetsbaarheid. We leven mee met elkaars stappen
vooruit en vangen elkaar op bij terugval. Zo leren we elkaar goed kennen. Ook al zijn we alleen collega’s. Ixta-familie wordt er dan weleens gezegd. En zeker als iemand komt te overlijden, ervaar ik dat zo. Ik ben blij dat we samen afscheid konden nemen.
Mijn overwegingen gingen ook over vriendschap, maar daarover meer in mijn volgende blog.
A., Dankjewel dat ook jij Ixta familie was en dat ik je zo mocht leren kennen.
Hoe ga jij om met rouw?