De winterse uitdagingen, oplaaien van pijn
Het wil nog weleens gebeuren dat mijn klachten extra oplaaien. De wintertijd is waarschijnlijk voor veel chronisch zieken een uitdaging. Met de start van de eerste vrieskou kreeg ik ook meer pijn. Omdat ik dat normaal vind in de winter heb ik vooral geprobeerd om mezelf warm te houden, te sporten binnen de mogelijkheden en mezelf vermaken met handwerken en andere creatieve activiteiten. Toch ontstaat er elk jaar ook stress. Misschien moet ik eigenlijk naar de huisarts? De fysio? Kortom, ik zoek hulp.
Goedbedoeld omver geschopt
Om dit te voorkomen probeer ik eerst met mensen om mij heen te praten. Meestal is de reactie voorspelbaar. Een van de vele goedbedoelde uitspraken is het antwoord. Ken jij deze bingokaart al? Ik doe dit zelf ook bij anderen, ik ben niet heilig. Maar goedbedoeld is iets anders dan goed voor mij (of voor een ander).
“Help, ik moet weer zorg vragen!”
Ik houd het idee dat al mijn genoemde labels nog steeds niet het hele plaatje compleet maken. Of dat het blijft bij benoeming van de klachten zonder de oorzaak te kennen. Dus ook nu ging de vlag halfstok:” Help, ik moet weer naar de huisarts.” Gezien de vele vooroordelen rondom diagnoses fibromyalgie en FNS en psychische kwetsbaarheid, moet ik bij elke zorgverlener maar afwachten hoe die er tegenaan kijkt en wat mijn bezoek oplevert. Om aan de huisarts te ontkomen zocht ik dus eerst hulp bij een fysiotherapeut.
De preek… Kan jij hem ook dromen?
Ik kwam bij de fysiotherapeut in de hoop dat ze mijn rug even wilde masseren. Maar helaas, het werd “De Preek.” Eigenlijk is mijn hoop op hulp gelijk vervlogen. Geen massage, helaas. In plaats daarvan wordt er gesproken over beweging, motivatie, lifestyle en uiteraard de invloed van mijn gewicht op de klachten. “Je bent zo goed gemotiveerd, goed bezig, ga er eens een jaar voor.” “Je zult zien dat het je goed doet.”
Zelfs al wordt er geluisterd naar mijn huidige leefstijl, ritme, energiemanagement en het op elkaar inwerken van de verschillende factoren. “Zie je wel, je weet het best.” Dus na 20 minuten sta ik teleurgesteld en ongemotiveerd buiten. Want Hallo! Natuurlijk weet ik het best!! De daaropvolgende week ben ik bezig met herstellen van de stigmatisering. Gelukkig zijn er dan lieve collega’s om me op te vangen.
Overigens viel de huisarts dit jaar erg mee. Ook al begrijp ik in zijn tempo de helft niet van wat hij zegt. Ik kreeg wel waar ik voor kwam.
Heb jij ook ervaring met De Preek?